يک شاخه رز سفيد تقديم تو باد. رقصيدن شاخ بيد تقديم تو باد. تنها دل ساده ايست دارايي ما، آنهم شب تنهايي تقديم تو باد

صياد ازل كه دانه در دام نهاد صيدى بگرفت و آدمش نام نهاد آمد سحرى ندا زميخانه ما كاى رند خراباتى و ديوانه ما برخيز كه پر كنيم پيمانه ز مى زان پيش كه پر كنند پيمانه ما اى بى خبر اين جسم مجسم هيچ است و اين دائره سپهر ارقم هيچ است در ياب كه در كشاكش موت و حيات وابسته يك دميم و آن هم هيچ است از منزل كفر تا بدين يك نفس است از عالم كفر تا يقيين يك نفس است اين يك نفس عزيز خود خوش مى دار چون حاصل عمر ما همين يك نفس است

آنگاه كه غرور كسي را له مي كني، آنگاه كه كاخ آرزوهاي كسي را ويران مي كني، آنگاه كه شمع اميد كسي را خاموش مي كني، آنگاه كه بنده اي را ناديده مي انگاري ، آنگاه كه حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي، آنگاه كه خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري ، مي خواهم بدانم،دستانت را بسوي كدام آسمان دراز مي كني تا براي خوشبختي خودت دعا كني؟. بسوي كدام قبله نماز مي گزاري؟!

هر وقت دلم برات تنگ ميشه ميرم پشت ابرا زارو زار گريه ميكنم پس هر وقت بارون ديدي بدون كه دلم برات تنگ شده